Niets 'doen' behalve 'zijn'

De meeste mensen hebben een druk leven met werken, kinderen en het rond rijden naar hun hobby's, familiebezoeken, ... Als we dan zelf tijd hebben om deze bij onze paarden door te brengen, willen we deze ook zo aangenaam mogelijk maken en maximaal benutten. Logisch toch?

Uiteraard wens je dan ook met je paard ergens verder op te bouwen door te trainen, iets te verbeteren, voor te bereiden voor een wedstrijd of gewoon is een lange ontspannende buitenrit te maken.

 

Vaak zijn ook problemen die we ondervinden tijdens het rijden en in de omgang met onze paarden een reflectie naar ons dagelijks leven. Als ik een drukke werkdag door veel vergaderingen of aan het eind van de werkdag nog wat stress heb gehad om bepaalde dringende zaken rond te krijgen en ik begeef me onmiddellijk na het werk naar de paarden, merk ik vaak aan hun gedrag dat ik nog te veel negatieve adrenaline door m'n lichaam heb lopen. 

-Shadow komt al veel dominanter naar me toe, veel mondiger en gaat al sneller bijtgedrag tonen.

-Beauty loopt meer heen en weer en is ongeduldiger en meer 'pushy'.

-Tao, op z'n introverte manier, zal eigenlijk me meer mijden eerst en even een wandelingetje gaan maken en daarna pas naar me toe komen.

Als ik dan eerst enkele minuten neem om de natuur op te snuiven en tot rust te komen alvorens de weide op te gaan, zie ik dat alles al snel rustiger wordt.

 

Ook in de training merk je dit. Nog denkend aan bepaalde zaken, me druk of zorgen maken om iets, bepaalde zaken niet kunnen loslaten, zorgen ervoor dat ik vaak te gespannen zit op m'n paard. Dit resulteert dan soms in te harde handen, geblokkeerde ellebogen, opgetrokken schouders, ... Met als reactie van m'n paard dat die na een tijdje met z'n hoofd schud of de teugels uit m'n handen wil trekken. Soms wil hij niet wijken en merk ik achteraf, dat ik het was die hem tegenhield en dat het pas wel lukte, door een been te ontspannen en verder va, z'n lichaam te houden.
Niet dat hij ondeugend wil zijn, wat zeker ook kan bij Shadow :-) , niet dat hij niet wil doen wat ik hem vraag, maar eigenlijk probeert hij heel hard en kan hij niet en zegt hij mij dat ik moet ontspannen. Dat hij het niet leuk vind om mijn stress te voelen. EN, hij heeft volkomen gelijk!

 

 

M.a.w., vele zaken die we ondervinden dat niet soepel lopen met onze paarden, zowel op de grond als in het rijden, heeft een oorzaak te zoeken bij onszelf. Hoe confronteren het ook soms mag zijn, enkel het wegnemen van de oorzaak, zal een duurzame oplossing bieden. En als de oorzaak bij ons ligt, ligt ook de oplossing bij ons.

Allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar niets is onmogelijk. Waar een wil is, is een weg en die weg is er voor iedereen die wil. 

 

Wat is voor mij telkens een goede start van het zoeken naar een oplossing?

Daar mezelf te trainen om meer zelfbewust te zijn doorheen de dag en niet alleen als ik bij m'n paarden ben.  Mezelf beoordelen en m'n lichaam regelmatig checken tijdens dat ik bij hun ben en zien welke boodschap ik overbreng naar de paarden of naar de rest in m'n omgeving. Bekijken en analyseren welke reacties ik terug krijg en zien of het beter of slechter was dan ervoor en dan aanpassen.

Als ik rijd bv. regelmatig eens een losse teugel geven en de tijd nemen om van kop tot teen al m'n gewrichten af te gaan en zien of ze niet geblokkeerd zijn, spierspanning zoeken om weg te halen alvorens dan terug de teugels op te pakken en hem iets te vragen.

 

Uiteindelijk betekent dit, dat ook als we bij onze paarden zijn, we continu bezig zijn: voeden, verzorgen, stallen uitmesten, rijden... en we zijn altijd maar aan het 'doen'. We leven te weinig in het 'nu' zoals paarden wel doen. Vergeten van te genieten van 'het moment'. Een zin uit een boek van Buck Brannaman is me blijven nazinderen: "we are not human dring's, but human beings".

 

Af en toe is dus ook niet slecht om tijd te nemen bij de paarden om niets te doen, behalve te 'zijn'. Te observeren en te laten gebeuren. Voor de veiligheid wel steeds je persoonlijke ruimte bewaren, maar verder het op je laten afkomen. Een zijn met de natuur, de vogels horen fluiten, de wind voelen, ... gedachten die opkomen laten voorbij gaan als wolken en er niet aan vast hangen. De paarden zullen als is naar je toekomen, snuffelen, even blijven, terug wat verder gaan en grazen,... Ze kunnen er ook zo van genieten als je er is 'bent' en kan genieten van elkaars 'aanwezigheid'. Het is niet te onderschatten hoe enorm dit je relatie met je paard kan bevorderen.

Af en toe zet ik me gewoon op de grond in het midden van de weide. Hier op de foto heb ik wel 40 minuten gewoon op mijn poort gezeten. 

Als het even allemaal niet meer juist zit of het allemaal wat veel wordt, als je denkt dat het steeds maar moet gedaan worden, WEL, dit is iets wat steeds MAG! En bovendien, het is ZALIG!