Hoe uitvluchten je in de weg kunnen staan

Uitvluchten zijn excuses die heel gemakkelijk ingezet worden als mensen hun verantwoordelijkheden niet wensen na te komen. Dit is een bewuste keuze, maar al te vaak wordt er niet over gevolgen nagedacht en zit er bijgevolg, vaak niet zo bedoeld, maar toch een tikkeltje egoïsme in. Daar voor u de zaak opgelost of afgehandeld is, maar voor de persoon naar wie het gericht is, er nog andere achterliggende zaken waren die hij/zij voorzien had, wat nu gewijzigd wordt door uw actie met soms grote gevolgen qua planning, tijd, geldverlies, andere partijen die nog betrokken waren of nog verschillende andere redenen. 

Dit is zeker niet fijn en mensen denken er niet altijd zo ver over na, dus bewustzijn mag hierin zeker verhoogd worden.

 

Nu met het hele slechte weer de voorbije weken en de 2 stormen die we gehad hebben, heb ik toch een paar lessen ook afgezegd. Dit is iets wat ik niet snel doe, gewoon omdat ik er geen reden voor zie, behalve nu. 

Het was gewoon niet te doen en de paarden zagen het ook helemaal niet zitten als ik ze zag staan in hun paddock. Het weer treft iedereen en heeft op elk levend wezen en fauna en flora een invloed.

Ook 1 van de redenen dat ik het afzegde was omdat er ook kinderen in de lessen zaten. Zij hebben nog niet altijd dezelfde reactievermogen van volwassenen, schatten niet altijd gevaar in en zou ik daardoor niet zo kunnen laten genieten of laat staan wat schrik doen krijgen mocht er een paard echt wegvluchten bij een grote wind opstoot.

Al bij al koos ik ervoor om de veiligheid dus niet in het gedrang te brengen en redelijkheid te laten spreken bij deze extreme omstandigheden. Alhoewel ik het niet leuk vond en ik dan zelf toch maar even buiten ben blijven uitwaaien bij de paarden om met mezelf vrede te nemen omdat ik weet dat deze keuze de slimste was.

Is dit dan echt een excuus? Nee zou je denken, toch wordt het weer maar al te vaak , als het slecht is uiteraard, gebruikt als excuus om allerhanden dingen uit te stellen. 

 

Gezien over de laatste maanden, rondom mij gekeken en dus zeker niet alleen bij ons hier bij Tamashii Horsmanship, zag ik ook dat mensen vaak uitvluchten zochten om niet buiten te moeten komen. De zinnen “Ja maar…”,  “Als het beter weer is…” of het is donker, nat, kou… wat dan ook. 

Als je leeft met paarden, heb je geen keus. Je moet ze gaan verzorgen, eten geven, hooi geven, … dus voor mij is het weer geen excuus. Iedereen zegt altijd dat paarden hebben zo mooi is! 

Maar als je aan al die mensen zou vragen om in de winter en door een hevige regenbui de stallen te komen uitmesten, denk ik dat er maar weinigen zouden opduiken. 

‘JA je hebt geen keus!’ zeggen ze dan.  Is dit dan wel een excuus? Geen keuze hebben en het dan ‘moeten doen? 

Bullshit, ik kies voor paarden omdat het mijn passie is en ALLES er dan bijneem ook dit. Dat hoort er nu eenmaal bij.

Of mensen dat allerlei excuses gebruiken om niet te hoeven betalen. Dan denk ik ook zo even, van ho maar. Ik hoef ook mijn hooi te betalen en kan ook niet maken om dit niet te doen of de boer levert niet en ik mag zeggen wat ik wil, mijn paarden begrijpen het niet als ik hun excuses vertel hoor. Toch denken mensen dat ‘één van deze dagen betalen’, allemaal maar OK is. 

 

Om terug even naar het weer over te gaan. Hoe graag ik ook warmte, zonnestralen en het lentegevoel graag heb… denk ik anderzijds ook soms bij mezelf dat mensen zich vaak iets tekortdoen omwille van bepaalde omstandigheden. Mensen zijn niet meer gewoon van met deze seizoenen om te kunnen. Of is er geen motivatie?

In andere landen is het soms maanden donker, of te warm of heb je sneeuwstormen en gewoon meer barre weersomstandigheden dan bij ons. 
Die doen toch ook alles zoals wij? Aangepast weliswaar, maar ze leven naargelang de weersomstandigheden en de veranderingen in de seizoenen.
Ze rijden ook paard in de winter, in de regen en sneeuw. Ze houden zich warm door ook grondwerk te doen of andere creatieve oefeningen. M’n past zich aan naar gelang de omgeving en de mogelijkheden die ze hebben.

 

Als ik dit schrijf, zie ik enkele oudere wielertoeristen voorbij fietsen en moet ik lachen. Ik denk dan “dat zijn nog is de échte mannen se!” Hun helm op en fluorescerend regenpakske aan, trappen die pedalen en gewoon gaan! De max toch!

 

Op de voetbal hoor ik ook het zelfde verhaal. Ze verplichten de jeugd om onder de 7 graden in lange broek te trainen en enkel tijdens de match , volgens reglement in short te lopen. 50 jaar terug waren de winters veel strenger en werd daar helemaal niet naar gekeken.

Als je als ouder naast het veld staat 3 maal per week en stil staat, kost het je meer doorzetting mentaal dan voor de spelers zelf. LOL

Idem dus voor het paardrijden. De ouders weerhouden soms van hun kinderen om les te komen volgen door slecht weer omdat zij het koud hebben en de kinderen hebben geen keus

 

Dan denk ik bij mezelf, ik doe dit voor mijn kind maar bijlange niet iedereen. Nu ja, wie ben ik in deze wereld? Nochtans zijn dit allemaal buiten sporten. Vergeten we dan zo snel wat we zelf allemaal deden vroeger? 

Dat we meer ons plan moesten trekken door hard -en laatwerkende ouders. Dat we vaak bij de grootouders opgevangen werden maar dan er ook écht voor gingen als we iets deden?

 

Anderzijds dan klagen er velen dat de computers, Playstation en dergelijke onze kinderen te veel binnen houden. Dat onze kinderen te veel overgewicht hebben. Dat ze hun buurjongen en buurmeisje niet meer kennen. 
Maar dan hopen er velen en zeggen dat luidop dat hun zoon of dochter ‘hopelijk geen voetbal wil doen’ of geen sport later gaat doen dat hun te veel tijd opeist of buiten is.

Ik kan echter niet de regel van de voetbal opleggen hier met de rijlessen die luidt: “niet aanwezig op de training, niet meedoen op met de match.” Daartegenover zie ik dat de kinderen vaak gestraft worden door het niet goed plannen van de ouders. Alweer aan de excuses die m’n opgeeft om er niet te kunnen zijn. Ja maar de broer of zus moest ergens anders naartoe, file (die er voor iedereen en elke dag is), moet naar de tandarts (iedereen wel is … regel het op een ander moment want de training is reeds al gepland) en zo veel meer!

Of zijn het de ouders die hun kinderen weerhouden om te doen wat ze graag zouden doen voor hun eigen gemak en comfort?  Is dit een te harde, kort door de bocht conclusie? 

Ik wil zeker niet iedereen over de zelfde kam scheren en iedereen heeft wel is iets onverwacht maar dan nog.
Dit klinkt cru, dat realiseer ik me wel, maar bij velen, spijtig genoeg vrees ik de meerderheid, zit er wel een waarheid in.
Hier verandering in brengen is misschien een utopie, daar echte verandering uit éénieder en binnenin moet komen om er als werkelijke zichtbare actie uit te kunnen komen.

 

Alleszins niets gezonder van buitenlucht mee te nemen, tegen koude en regen kan je je gepast kleden. Wat is nu een uurtje of 2 in de week? 

We leven al in zo een drukke samenleving met veel stress. Laten we ons daardoor niet te veel meeslepen. 

 

De nu grote gezinnen rijden dan in het rond om hun 3 kinderen naar al hun hobby’s te brengen en dan loopt het al vaak in het honderd. Komen ze te laat…Plannen wordt ook steeds moeilijker en het verkeer helpt dan ook nog een handje uiteraard.

Nog zo een excuses! Niet dat mensen het met opzet doen maar onze non-stop gehaastheid helpt dergelijk zaken in de hand dan.

Tenzij veel kan voorkomen worden door goede communicatie, ons niet té vol te boeken en op tijd en stond ook aan ons zelf te denken. Als ik hoor dat sommige ouders 3 kinderen hebben en elk kind meer dan 1 hobby en ze zouden graag ook zelf een hobby gaan doen. Geen wonder dat we het niet voor mekaar krijgen! Diegene die het wel voor mekaar krijgen en dat met plezier doen en steeds goedgemuts, daar doe ik dan ook mijn cowboy-hoed voor af en heb ik veel respect voor! 

Deze mogen zeker als voorbeeld vooruitgeschoven worden en zet anderen aan om ook hiernaar te streven.

 

Dan denk ik dat paarden toch wel de dieren zijn bij uitstek die je tot rust doen komen. Waar je je gedachten kan verzetten en even gewoon aan jezelf kan denken. Bovendien van de natuur kan genieten, ongeacht wat dan ook! Zelfzorg is ook van uitermate groot belang!

 

Niet alles is even leuk in de winter. Begrijp me zeker niet verkeerd! Ik ben zelf ook een zomerkind. Maar ik tracht met de seizoenen mee te leven. Dat moest vroeger ook en we verliezen door de jaren heen veel van onze natuur en ons instinct.

Als je zelf paarden hebt, moet je tijdens de storm ze ook gaan verzorgen en checken dat ze ok zijn. Dat ze veilig zijn en hun niet kwetsen door te verschieten van een hevige regen of wind opstoot.

Dan zeggen mensen me soms: ja je moet dit echt graag doen, paarden hebben! En denk ik vaak: “Ja jij zou het voor je kinderen, noch voor jezelf niet overhebben, ook al is dit wat je echt graag wil??” En toch kom je dan met de meest creatieve uitvluchten voor de dag.

 

Maar steeds ben ik blij als ik na een werkdag, ook al is het aan het stortregenen, een zalig gevoel als je erna in de warmte komt, je een douche kan nemen, een soepje of koffie/thee kan drinken. 

Ik realiseer me maar al te goed dat dit, omdat het geschreven is en geen live debat, ook soms hard is en zeer kort door de bocht. Doch, anderzijds, denk ik dat het ook nodig is om sommigen wakker te schudden. Want er gaat in het algemeen te veel mis in de manier waarop we nu leven en iedereen schuift het van zich af of zoekt een schuldige of reden voor dit gedrag. Maar niemand doet er iets aan, terwijl kleine beetjes wél bijdragen, wél iets kunnen verbeteren, wél een verschil maken. 
Als ik het voorbeeld niet geef, wie dan wel? 
Als we niet overtuigd zijn dat kleine beetjes helpen, is het helemaal omzeep. En geloof me, de échte verandering zit binnenin, in ieder en elkeen van ons. Zolang je er maar diep in gelooft.

 

Laat je niet afleiden of niets ontnemen door zaken waar je soms weinig aan kan doen. Maar ga ervoor en weerhoud jezelf en/of anderen er niet van, als je iets graag doet!

Motiveer jezelf, motiveer elkaar, doe het samen met iemand en LEEF TENVOLLE.