Kleine onthulling

In deze blog wens ik graag iedereen zowel dichtbij als veraf van mij mee te nemen in hoe ik het leven met paarden beleef en hoe het de laatste jaren allemaal veranderd is. 

Ik spreek nu niet enkel en alleen van Tamashii Horsemanship maar over mezelf, uiterst persoonlijk
Want niets is voor mij ‘vanzelfsprekend’, alleszins toch niet de laatste 8 jaar.

Buiten wat ik nu met jullie ga delen, is één van de belangrijkste zaken die ik geleerd heb met paarden, die voor mij een keerpunt hebben betekend in het ‘op een andere en natuurlijkere manier’ werken met paarden, is dat je nooit iets als ‘vanzelfsprekend’ mag nemen. 
Niets is 2x exact hetzelfde ook al is de situatie vergelijkbaar en zit het in je dagelijkse gewoonte, toch kan het net die ene keer voor het paard plots niet zo zijn en draait de situatie helemaal anders uit. 

Niets is dus vanzelfsprekend en bijgevolg mag je dus ook nooit veronderstellingen maken. Dit was een echte eye-opener die me heel veel vanbinnen veranderde. Het deed me nadenken, maakte me zelfbewuster van mezelf en mijn omgeving en de manier waarop ik me uitte. Voor Beauty, mijn Vosse Arabier merrie, waar ik eigenlijk wat ten einde raad mee was op een bepaald moment, heeft dit heel veel gered, verbeterd, veranderd en ze is mijn zielsmaatje nu tot op de dag van vandaag. 

 

“Zowel dichtbij als veraf”. Wel, die vraagt enige verduidelijking omdat zelf m’n dichtstbijzijnde familieleden, soms zelf voor mijn gezin, het niet te vatten was/is wat ik soms intern onderga. Met momenten heb ik zo diep met m’n handen in de haren gezeten en mentaal er diep onderdoor omdat het voor mezelf al een raadsel was wat er met me gebeurde.

 

Iedereen doet maar op sociale media dat alles goed gaat & perfect is. Nu, iedereen weet wel beter en wie tussen de lijntjes kan lezen, ziet veel meer leed, zelf op de allermooiste foto’s. Hooggevoelig zijnde, kan je inderdaad zelf de ver achterliggende, verdoken emoties daarom niet verwoorden maar wel voelen en de energie positief of negatief die er mee gepaard gaat, affecteert je. Alles komt veel intenser toe.

 

Velen zullen niet durven toegeven als er iets aan de hand is. Noch er over spreken, leed delen. Ondanks dat opkroppen niet goed is voor je gezondheid, wordt het vaak overruled met schaamte of angst en vaak de onzekerheid om onbegrepen te worden. Deze gevoelens waren nog maar een begin voor mij.  
Bij ziektes zoals kanker, hart & vaat ziekten, diabetes, ziekt van Crohn, ALS, … zijn ondanks hun zwaargewicht dat ze met zich mee dragen op de zieken zelf en hun omgeving toch al vaker bespreekbaar, makkelijker bespreekbaar helaas niet. 

 

Veranderd dit iets aan de zaak? 
Nee. Hoe erg ook, je probeert de beste behandeling te vinden met de meeste slaagkans op genezing of indien chronisch het leefbaar te houden.

Dit is de zwaarste dobber, waar je buiten de pijn, dag en nacht mee te handelen hebt, ook mentaal. En de impact en weerslag heeft een enorm grote stralingsdiameter en brengt schade toe, ook al is het ongewild.

 

Wat heeft dit met mij te maken? 

Wel hoe mooi het leven ook is voor mij, hoe positief ik ook in het leven sta na wat tegenslagen, zal ik sommige mensen hiermee een reality shock zal geven of alleszins wakker schudden.

Laat dit eerst en vooral geen afschrikking zijn, maar een diep gewenste aanmoediging naar het betere, mooiere, positievere, levendige in éénieders levensvervulling, wensen en dromen!

 

Kleine schets van de ‘obstakels’ o.a. vele overleden familieleden zoals overgrootmoeder, 3 grootouders, beide schoonouders, beide ouders…
Een paar ongelukkige operaties na een accident met mijn paard en na een accident in de gevechtskunst en een bevalling om niemand aan te raden waar ik levend opengesneden werd, vastgebonden op de operatietafel, na overdosis verdoving die niet wou aanslaan en mijn man toen werd buitengesmeten en ik en mijn zoon in levensgevaar waren, nu bijna 12 jaar geleden maar vergeten doe je het nooit!

De burn-out die me ook verschillende maanden heeft thuis gezet, was ook niet al te gezellig.

De ene mens kan het ook al sneller los laten als de andere. Het heeft z’n sporen nagelaten, dat is onvermijdelijk, het heeft me meer dan diep gemarkeerd maar toch ook weer ervoor gezorgd dat ik voor mezelf meer ben beginnen vechten, dromen, uiterst vastberaden gemaakt om zaken op te bouwen, en dergelijke zaken vormen nu eenmaal je persoonlijkheid en maken nu eenmaal wie je bent. 
Waar het begrijpelijk ook vele personen diep naar beneden haalt, voor mij was het een ‘
stepstone’ naar meer verrijking te zoeken en zaken waar ik van kan genieten in het leven en durven veel verandering aan te brengen. Het heeft me mentaal ook sterker gemaakt want geen haar aan mijn hoofd die eraan dacht dat ik er niet kon zijn om ondersteuning te geven aan mijn omgeving of bij de pakken te blijven zitten. Het leven gaat ondanks alles gewoon door en de tijd tikt verder.

Ik had toen al mijn paard Beauty en een verzorgpaard als gezelschap, deed ook gevechtskunst en ik was steeds bezig. Mijn zoon in de maxi-cosi ging overal mee zoveel het kon. En mijn mama was toen reeds alleen en haar focus lag enkel op haar kleinkinderen, boven alles! Dus op dat vlak had in enorm veel steun van haar voor opvang.

Dus trainen aan dat tempo was mijn volle focus die ik heb gehad gedurende ongeveer 10 jaar. Zes dagen op zeven trainde ik, maar enkele jaren later begon het bergaf te gaan. In 2012 werd dan Fibromyalgie vastgesteld.

 

Even in theorie hieronder de omschrijving, want het is pas de laatste 15 jaar dat er zelf vanuit de medische wereld veel meer aandacht en onderzoek naar gekomen is omdat m’n dacht dat het ‘tussen de oren zat’.

Omdat het bij 85% bij vrouwen voorkomt, kan ik u zeggen, dat als dit in de middeleeuwen geweest was, had ik op de brandstapel gevlogen voor hekserij.

Fibromyalgie is een niet-gewrichtsgebonden ziektebeeld. Kenmerkend zijn spierpijn en drukpijnlijke punten verspreid over het lichaam. De spierpijn wordt doorgaans heviger na overbelasting of blootstelling aan kou. Het syndroom gaat vaak gepaard met verschillende algemene klachten zoals slaapstoornissenvermoeidheid, spierstijfheid en hoofdpijn.” Dit is de basis omschreven op Wikipedia. De rest is persoonlijk variërend. 

 

Bijgevolg, na jaren aanslepen van bovenvermelde symptomen, is CSV (chronisch vermoeidheidssyndroom) en pijn ‘gewoon’ geworden voor mij en heb ik ondertussen ook al 4 jaar een andere aandoening bovenop. 

Microscopische colitis is een ontsteking van de dikke darm (colitis) die gepaard gaat met langdurige, niet-bloederige waterige diarree. De term 'microscopisch' verwijst naar het feit dat de ontsteking met een colonoscopie niet zichtbaar is, maar wel gevonden kan worden met een biopsie. Lymfocytaire colitis: bij deze vorm hopen ontstekingscellen zich op in het slijmvlies van de dikke darm.”

 

Iets wat ‘in principe’ gemakkelijk te genezen valt maar waar ik toch door op intensieve zorgen heb gelegen met gebrek aan ketonen (equivalent van elektrolyten voor de paarden) die dus de belangrijkste mineralen bevatten die ons lichaam nodig had, hartritmestoornissen, uitdroging… Ik was fameus gearrangeerd, kon met momenten gewoon niet meer op mijn benen staan of niets in mijn lijf houden. 
Qua vermageringskuur kon dit tellen! Nu kan ik er om lachen maar niet op het moment zelf.

En waar ik nu met steenkool en een 4e maal een cortisone-behandeling probeer als voorlaatste oplossing, maar het momenteel stabiel kan houden.

 

Om terug te komen op hoe mooi iedereen alles laat uitschijnen, ben ik eerder iemand die me laat horen ook als het niet goed met me gaat. Maar niet al zagend en klagend. Ik sluit eerder alle negativiteit uit, lees het niet, kijk dan geen nieuws, lees geen negatieve Facebook posts. Ik blijf en zal blijven de positiviteit uitstralen en doorgeven, zal blijven ervoor gaan. Met een lach, soms zwarte humor, zelfspot is de beste humor en licht sarcasme om de dagdagelijkse druk en invloeden van buitenaf gewoon soepeler te maken. Ik neem ze daarom niet lichter op maar bekijk het als deze zaken in een rugzak steken i.p.v. ze aan een ketting rond u been te hangen en ze mee te slepen. Dit is een groot verschil!

 

Mijn droom om met paarden ook echt te werken als beroep, instructrice te worden, paardentrainer en verzorger zag ik vaak aan diggelen gaan waar ik van verdriet nog meer pijn van kreeg dan dat ik al had door de fibromyalgie en ook de colitis. 

Vele extra vragen, zorgen, twijfel of mijn lichaam het wel aan zou kunnen, mentale twijfel en angst of ik het wel aan zou durven, kunnen zelf met alle wil van de wereld.

 

Was het makkelijk, hell no!! Dag en nacht spierpijn dat zich verplaatst, hoofdpijn, migraine, moe, nachtmeries, zweten, dan weer rillen van de kou, verkrampen, gemiddeld maar 5u slaap per nacht en zelf dat is soms nog onderbroken, door je benen gaan met verlammingsverschijnselen, je vlees amper kunnen snijden of je glas laten vallen omdat je vingers het begeven, amper de benen van je zoon kunnen opheffen om zijn pamper destijds te verversen, diarree 20 keer per dag, alles wat ik at deed pijn tot zelf iemand dat me wilde troosten en me een knuffel gaf me tranen in de ogen bezorgde met momenten omdat dit ook te pijnlijk was.

Rusten zeggen ze dan, maar ook dat doet pijn, op een stoel zitten te lang ook, te lang stappen of recht staan gaat dan ook weer niet, je lichaam dat precies wispelturig is en dat je mentaal uitdaagt en zegt ‘weet je eigenlijk wel wat je wilt?’ terwijl je je gewoon niet kan houden van de pijn als je niet beweegt en als je te veel en/of te lang beweegt.

Elke beweging, alles wat ik doe, eet, drink, of net niet doe, 24 u / 24u moet wel overwogen worden of word ik voor afgestraft. 
Is het dan nu gemakkelijk? Nog steeds niet! 
Zal het dit ooit zijn? Vast nooit, maar ik bewandel gewoon nu ‘mijn gekozen pad”.

 

Vele zaken zoals is een wellness doen, een daguitstap maken, naar de winkel gaan, … alles bracht me in twijfel, onzekerheid, angst. 
Het paardrijden was ook vaak uitgesteld, zelf het online grondwerk was vaak moeilijk en pijnlijk. Ik kreeg geen zadel op haar rug gelegd, elke weerstand die m’n paard me gaf was eigenlijk te veel.

Ik ging vaak binnenin mezelf door het lint, ondanks mentaal zeer hard getraind geweest te zijn in de gevechtskunst. Des te meer ik er niet wou aan toegeven maar toch gebeurde het omdat de pijn me fysiek en mentaal afbrak en alle energie uit me zoog. 

Geen weg meer zien of het geduld niet hebben, de ellelange gevechten mezelf, de oplossing die steeds te vermoeiend of te veraf bleek te zijn, de negatieve donkere gedachten die de lange rusteloze dagen vulde, met bovendien nog de stress van mijn job erbij. 

Mediteren niet meer lukte en niets in de medische wereld me van oplossing of verlichting kon bieden. Ik kan op 1 hand niet tellen welke testen ik gedaan heb alsook de alternatieve therapieën die ik geprobeerd heb.

 

Wel, opgeven heeft nooit echt in mijn woordenboek gestaan! Dit leidde er vaak toe dat ik over mijn limieten ging. Dat gebeurt nu nog wel is maar veel minder vaak omdat het een fijne lijn is en ik zeer hard op mezelf moet letten om er niet over te gaan. 

Zo een engeltje en een duiveltje dat naast elk oor op m’n schouder zit.

 

Echter ik had me een doel voor ogen gezet en ging ik voor mijn dromen! Waarvan er enkelen nu al zijn uitgekomen zoals: meerdere paarden hebben, geschoold zijn om stevig in mijn botten te staan en durven les te geven, Tamashii Horsemanship opgericht te hebben, een huis gekocht en de paarden in mijn tuin hebben staan, weer genieten van met mijn zoon af en toe te ravotten en zaken met hem te doen of gewoon buiten met hem even voetbal spelen…

 

Mensen zeggen tegen mij: Jij hebt toch alles om gelukkig te zijn? Wat leuk om paarden te hebben! O een huis en paarden in de tuin, fantastisch! 

En een leuke hond er ook bij! Op den buiten wouden in een prachtige omgeving. 

EN ja dat is ook zo, maar dit is er enkel gekomen door niet op te geven, positief te blijven, niet in de negativiteit van velen hun geklaag mee te gaan, mezelf proberen te beschermen, momenten me af te zonderen van de chaos rondom mij en blijven erin te geloven. 

 

Elk "down"- moment probeer ik te ademen, op de pauze knop te duwen, en mijn zintuigen even ook tot rust te laten komen. Het is niet evident om constant overprikkelt te zijn. Ik voel de pijn letterlijk onderhuids door mijn aderen stromen met momenten en al het geluid, warmte of koude, beweging, … is dan te veel. 

Iets wat morgen kan en vandaag niet cruciaal is, probeer ik dan te aanvaarden dat het ook morgen of later kan gedaan worden. 

Goed plannen heeft hier ook bij geholpen om niet teveel hooi op mijn vork te nemen. 

Mentaal denk ik ook dan dat het beter is voor mezelf het rustiger te doen nu om minder af te zien erna. Dat zoals in elke gevecht, vallen niet van belang is want dat doet iedereen wel is, maar dat het veel belangrijker is om met opgeheven hoofd en rechte rug terug recht te staan, of al recht te staan op zich. Want ook dit is soms een hele opgave voor mij, mentaal en fysiek.

 

Als ik dan iemand z’n schone schijn doorbreek door hem uit te nodigen eens een week of zelf maar een dag in de winter, in de gietende aanhoudende regen, kou en modder de paarden komen binnen te zetten, te verzorgen, eten te geven, water en hooi te brengen en een kruiwagen mest erdoor te slepen tot aan de mesthoop 400m verder. 
Dan zie je hun gelaatsuitdrukking veranderen en zeggen ze, amai het moet wel een hele passie zijn! UITERAARD! Dan zie je de ware passie en liefde voor paarden tevoorschijn komen. 
Zo krijgen ik en mijn levenspartner dit gedaan ondanks de pijn en mits creatieve oplossingen om het dragelijk te houden. Maar dat de paarden het goed hebben!

 

Nu geniet ik meer van alle kleine dingen. Tot een vogel die fluit, een liedje, een foto vol kleuren, de natuur, dieren (niet alleen die van mij), lezen en zelf mest scheppen met de nodige rust-momenten al kijkend naar mijn grazende paarden, lekker eten, een terrasje, gewoon is ‘niets’ doen. 

‘Niets doen’ is geen gemakkelijke taak als je op bent van de zenuwen en een hoofd hebt dat nooit stil staat vol van gedachten. 

Mediteren, leren genieten van het leven en mezelf leren aanvaarden hebben een andere dimensie gekregen en blijven werkpunten of eerder pijlers die nooit meer mogen ontbreken in mijn leven. 

 

Het meest frustrerende de voorbije jaren is dat ik geen oplossing vond. Dat ik naar antwoorden zocht waar er geen zijn tot nu toe die me voldoening geven. 

Dat ermee leren leven en ‘iets’ me oplegde dat ik anders moest gaan leven en niemand me in de medische wereld me een oplossing kon geven en ik het ‘moet aanvaarden’ toch zeer zwaar. Dat niets van behandeling aansloeg, wat ik ook maar probeerde. Dat ik enkel harde weerslagen kreeg of teug naar af ging. 

Dat ik anderen zorgeloos alles zag doen zonder er ook maar bij hoeven na te denken. Ook al zit hier ook een stukje illusie in.

 

Bovendien, door de pijnen en energie van anderen te voelen, als hooggevoelig persoon, kwam dit er bovenop voor mij. Ik had geen manier om dit ook van me af te zetten, zonder de angst van brut, cru of zonder mijn empathie te verliezen of gevoelloos te lijken. 

Daarnaast moest ik ook leren om grenzen te stellen en aanvaarden dat zelfzorg van uiterst belang was en dat het niet eens egoïstisch is, maar net nodig als ik wou anderen beter kunnen begeleiden in mijn lessen. Zowel naar mijn studenten toe, mijn toekomstige bijkomende klanten en ook om mezelf te verbeteren in het trainen van paarden. 

Alsook was het van groot belang voor mij om zaken voor mezelf te kunnen verwoorden en structuur te brengen in mijn hoofd en ik dit op regelmatige basis blijf voor mezelf op peil houden.

Want zelf tot het durven spreken voor iemand, iemand nieuw aanspreken, ook al heb je de kennis was niet meer evident en dus van daaruit leren lesgeven nog veel minder. 

 

Nu zijn de paarden daar ook dé dieren bij uitstek om je hierin bij te staan. 

Ik heb verschillende coaching sessies gevolgd die in die lijnen/onderwerpen liggen en ook mijn omgeving, de mensen waarmee ik me omring, de mensen die ik opzoek om buiten mijn comfort zone te komen, helpen hierbij. 

Van comfort zone gesproken (of eerder geschreven), kan ik je zeggend dat ik al enige tijd erover nagedacht heb, alvorens aan deze blog te beginnen. 

Het besef van zaken te delen die uit het diepste van mezelf komen en me open te stellen voor zelf onbekenden, is niet echt comfortabel. Toch geloof ik steevast dat het een verrijking en motivatie voor anderen kan zijn onder welke vorm dan ook dat maakt ieder voor zich uit net zoals fibromyalgie zich ook bij iedere persoon anders uit. 

 

Ondanks alle moeilijkheden, zijn het mijn paarden en elk contact met andere paarden en het begeleiden van mensen met hun paard waar ik kracht uit put. Hoe pijnlijk ook de dag begint, hoe moe ik ben, hoe een warboel het soms in de ochtend in mijn hoofd eerst is, maakt de focus op een paard me telkens beter. Het is een dag dat ik dan mooi en beter eindig dan dat ik hem begonnen ben. 

Al kan ik op sommige dagen enkel maar een knuffel geven. Mijn hoofd op het paard zijn schouder leggen en is diep ademen. Dan is het ook gewoon dat dat er voor mij nodig is, op dat moment en niet meer. 

 

Doseren is voor mij nog steeds moeilijk ondanks het nu de laatste 2 maanden, na de storm van het verlies van mijn mama en de harde regenperiode, toch iets meer draagbaar, leefbaar voor me is geworden. 

 

Wat is er veranderd? 

Er is één ding zeker, dat ik meer van dag tot dag leef. Dat ik belangrijke beslissingen heb genomen die positieve veranderingen hebben teweeggebracht. 

Ander werk, ander huis, plaats voor mijn paarden, betere werkomstandigheden en meer. Dat ook na al het bovenstaande proberen op dagelijkse basis in ere te houden voor mezelf, ook de voornemens om mijn levenskwaliteit als hét belangrijkste te aanzien zodat mijn gezondheid stabiel kan blijven. 

Veranderingen te doen als ze nodig zijn en zelf ook vaak financieel op mijn tanden te bijten om mijn prioriteiten door te kunnen voeren. De aankoop van materiaal bvb.

Bijgevolg kan mijn gezin en familie enkel maar er mee de vruchten van zien, als ik als vrouw, levenspartner, mama , kleinkind, zus, nicht beter ben. 

 

Alle pijn en ontstekingsremmers heb ik buiten gegooid. Ik bén meer met de paarden voor mezelf. Kan meer voor mijn bedrijf doen. Heb alle alternatieve therapieën buiten gesmeten en heb 1 grote investering gedaan als laatste ‘hoop’. 

Andullatietherapie werkt en verlicht. (zie bijgevoegde foto’s vanuit m’n ingerichte ‘zen’ relaxatie ruimte) Het was ook weer een dure investering. Uiteraard quasi niets van terugbetaald omdat het nog steeds niet volledig erkend wordt ondanks dat de ziekenzorg zelf toegeeft dat er bij vele patiënten een positief resultaat mee bekomen wordt. Het is persoonlijk op mij afgestemd, 2 maal per dag heb ik mijn moment, soms wel 3 maal per dag als ik kan. Een 15 minuutjes of langer, op de mat liggen, het vibreert weer leven in mijn lijf, geeft warmte en  infra-rood en werkt tot op cellulair niveau, met 20 verschillende programma's, elke maand een aangepast schema, opgevolgd door therapeuten en met voeding en bewegingsadvies erbij.  Dit al zeker de komende 5 jaar maar voor mij kan de therapie levenslang doorgaan.

 

Ben ik genezen? Nee helaas, dat is tot op de dag van vandaag niet mogelijk. Het blijft een chronische, ongeneeslijke aandoening. Is het dragelijker, o ja! (Al was ik ook hier toch sceptisch voor maar na een reset-maand voor mijn lichaam was ik al een pal optimistischer)
De testen die door deze mensen uitgevoerd werden wezen uit, dat indien ik niets zou doen, ik dat ik rugoperaties zou nodig hebben en quasi met zekerheid toch i
n een rolstoel zou eindigen. Verlamt.

Ik heb al een paar keer de signalen ontvangen, al een keer een maand lam gelegen dus dit is niet iets waar ik op mijn relatief jonge leeftijd aan toe wou geven. 

Als het later zou gebeuren, ja dan passen we ons aan, maar zeker nu niet, zeker niet als er toch nog 1 hoopgevende steunmaatregel of oplossing zou zijn.
Dit alles waar een MRI me zei dat er ‘geen ongewone schade te zien’ is. Om u maar 1 voorbeeld te geven uit de hedendaagse medische wetenschap. 

Ik heb op verschillende vlakken een positief duwtje in de rug zoals beter inslapen, mobiliteit, minder stress, betere recuperatie, haast geen migraine of hoofdpijn meer, … Van waar ik kom, is dit reeds dag en nacht verschil! 

 

Ik geniet meer van paardrijden want zij maken al de rest in mijn lichaam los nu en helpen me dan nog pijn-vrijer te zijn. 

Hoe voelt het nu aan dan voor mij om met paarden bezig te zijn? En waar merk ik het verschil met vroeger? 

Ik heb me heel lang opgesloten gevoeld in mijn eigen lichaam. Omdat ik niet kon bewegen hoe ik wou, wanneer ik wou, niet meer kon gevechtskunst of fitness doen. Want dit gaf me een fysieke uitlaat en mentaal even alles ‘los’ laten van de dagelijkse drukte. Ik kon daarin mijn lichaam een hoog tempo geven, en vliegen als het ware. 

Als ik een ‘shut’ deed tijdens een gevecht, een bepaalde greep uitoefende, een kata trainde, dat was mentaal zo hard je in de situatie inleven dat het je fysiek ook de ‘swung’, ritme , tempo gaf als muziek dat goed klinkt. 
Net zoal nu bij de paarden ik ook als het ware die éénheid en harmonie steeds meer bereik en blijf zoeken, zodat je paard je danspartner kan zijn. 

Zoals Bent Branderup's motto “Two spirits who want to do what two bodies can” 

Als ik op de loopband stond, had ik me al snel opgewerkt naar een tempo van 11 km/uur. Een beetje automatische piloot maar wel snel voor mijn korte benen. En dan was het kwestie van interval training in te bouwen of de tijd aan die snelheid proberen te verlengen. 

Als je bruist van energie, je dit fysiek niet meer kan uiten, dan borrelt het van binnen… Dit gaf heel vaak conflicten als je karakter-gelijke paarden traint. Beauty was 1, Shadow was nog een ander paar mouwen, want zelf dominant zijnde, deed ik hem toch angst aan met al deze overtollige energie en frustraties van mezelf. 

Dat resulteerde in stijgeren, bijten, stampen, ondanks dat hij onder het zadel nooit dergelijk gedrag heeft getoond, enkel op de grond. Tijdes het rijden toonde hij dan ander gedrag zoals versnellen, hoofd ineens te laag houden, plots stilstaan of ineens afslaan naar een andere kant.

Heel opmerkelijk is dat ik er steeds meer en meer mezelf op ben beginnen trainen van innerlijk rustiger te worden. Ademhalingsoefeningen te doen. 

Ik zocht en zoek nog steeds om de energie op een vloeiende manier in mijn lichaam te laten stromen en door te geven. Zonder daarin houterig of stijf te worden. 

Het is een focus op fluwelen signalen geven met het lichaam en de nadruk leggen waar het moet, op welk moment, met welke intentie als je iets strenger je punt moet verduidelijken naar he paard, zonder hard te worden. 

 

Ik zoek ook steeds eerst naar ontspanning in mezelf. Als ik bij Marius was met Shadow en dan het publiek er nog bij, kan je geloven dat ik wel wat nerveus was. Dit ging niet goed komen, als ik dat niet kon kanaliseren want Shadow zijn onzekerheid van op een nieuwe plaats te zijn, met publiek, andere paarden en dan nog moeten opletten en presteren.

Dus ik heb gewoon eerst de tijd genomen om ons aan te passen, samen tot rust te komen, connectie te maken in onze “bubbel van 2” met een soepele leidoefening en kleine dingen te vragen. 

Dat is wat ik nu altijd doe, met elk paard, ook al rijd ik direct zonder grondwerk. Ademhalen, alles ontspannen, lichaamshouding verbeteren, zien hoe het voelt en hoe we de ‘flow’, ‘connectie’, ‘ontspanning’ al hebben als basis voor beiden, mentaal en lichamelijk.

Dan train ik volgens een bepaald plan en doel dat ik voor ogen heb met goede focus en veel beloning en rust-momenten. Dit is ook van belang. Vroeger raasde is maar door waardoor ik eigenlijk vaak fysiek erover ging.

En mijn cool-down is ook van super belang! Dat deze mentaal nog iets oplevert voor mijn paard, fysiek ook om blessures te mijden maar voor mezelf ook. 

Mentaal kunnen afbouwen, tevreden durven zijn met wat ik gedaan heb en minder op de werkpunten te focussen of wat ik niet goed vond. Positief dus te blijven en ook een ‘einde’ in te bouwen.

Fysiek alles even door de bewegen op of naast het paard ook mijn lichaam te laten vertragen en niet abrupt te stoppen.

Naast het paard door rustig ook uit te stappen of op het paard door zijn bewegingen te volgen, losse rug, losse armen, nek en schouders losdraaien, lange hangende benen. 

Het klinkt misschien allemaal cliché, maar zoals ik al zei, niets is voor mij vanzelfsprekend.

Hoe mijn spieren en gewrichten hierop reageren is een heel apart en beter gevoel voor mij. Mijn ademhaling is beter, mijn rug, knieën, schouders en nek (buiten de gewrichtsplaatsen) doen minder pijn en blijven meer mobiel.

Wat maakt dat ook de weerslag minder is, die ik vaak had 30 min na het beëindigen van de training waar ik vaak opstoten van pijn kreeg. Ook voor mijn buik/darmen kan ik niet omschrijven hoe een deugd dit doet zonder enige verkramping en zonder pijn die als messteken aanvoelden.

 

Ook geniet ik meer van lesgeven, van het trainen van paarden , van een wandeling in de bossen te paard omdat ik mentaal en fysiek sterker ben.
Durf plannen maken, durf voorzichtig op langere termijn te kijken.

Ik lach meer, voel me vrijer ook al blijft het opletten. 

 

Ik voel me eens zo gemotiveerd nu en hoop dat deze onthulling andere aanmoedigt om niet op te geven. Paarden zijn altijd in mijn leven geweest, zijn mijn drijfveer en ik denk dat als ik dergelijke zaken kan, het voor niemand onmogelijk is, als er een ‘wens’ is om iets te bereiken. 

 

Het heeft me creatiever en leergieriger gemaakt ook. Ik schrik niet af om iemand met een moeilijkheid fysiek of mentaal te helpen. Ik zoek altijd naar een aangepaste manier en een positieve, doordachte aanpak, voor het bekomen van een oplossing.

Ik blijf leren op afstand, door onlinecursussen en lessen, filmpjes, podcasts, boeken enz. durf ook terug buiten te komen en me meer en meer en verder te verplaatsen voor van grootmeesters en mensen die gespecialiseerd zijn te leren.

Komende van een rit van 20 min of meer in de auto dat me stress bezorgde is dit een bevrijding en verrijking die naar mijn studenten en omgeving positief uitstraalt.

 

Ook deze Corona-heisa laat ik niet aan mijn hart komen. Realistisch gezien, heeft dit een grote impact op ons leven en zal het toch voor een aanzienlijke tijd zijn. 

Echter geniet ik hier van het werken en leven op een trager tempo. Is dit dan niet eerder het tempo dat we zouden moeten aanhouden om het gezond te houden? Al de overbodige stress van op de werkvloer (i.p.v. telewerk), files, tijd van woon-werkverkeer… is toch niet nodig als we nu wél zonder al dit kunnen.

Ik rust meer, doe wat nodig is, kan zaken in orde brengen, thuis werken aan de installatie voor de paarden, kan ook meer rijden/trainen.

En voel me hier zeer goed bij, het komt mijn gezondheid ten goede, behalve het missen van levendig sociaal contact en het lesgeven uiteraard. Maar ook dat komt wel weer goed en misschien nog zelf beter als ervoor. Dit omdat mensen gedwongen worden nu om ‘anders’ te leven en te doen, te laten en te denken in Corona tijden en de cijfers in de media wel tot nadenken zetten. 

Hopelijk wordt het erna niet snel vergeten, maar als is het maar één persoon die bewuster is geworden, geloof ik in het ‘waterlelie-effect’ en zal die op zijn beurt een andere persoon bewustzijn bijbrengen. 1 wordt 2, 2 wordt 4, 4 wordt 8… 

 

Om af te sluiten, wil ik zeker iedereen bedanken die deze blog gelezen heeft. Ik wil zeer zeker inspirerend blijven en voor elk een luisterend oor en motivatie zijn. 
Geen TED-talk maar ik kan je met zekerheid zeggen dat als je zaken in je leven wil veranderen je niet mag opgeven, niet mag blijven hangen aan de negativiteit en dat elke verandering binnenin je zit! 
Zowel voor mij persoonlijk maar zeker ook voor Tamashii Horsemanship en al mijn klanten wil ik absoluut nog vele leuke dingen wil bereiken, leren, doorgeven, doen en iets betekenen!

Een hele symbiose van energieën stroomt door mij en ik heb nog vele dromen die ik wil waarmaken. Mijn paarden en al de paarden die op mijn pad komen, aanzie ik als een geluk en een kans die ik krijg om hiermee mijn ‘weg’ te mogen delen en mijn leven verrijken.

 

Alleszins zijn het boeiende tijden maar hoop ik jullie snel weer te zien en er samen terug tegenaan te gaan in betere, leukere, positieve omstandigheden!

 

As Winston Churchill said, "There is something about the outside of a horse that is good for the inside of a man."

For now, keep it healthy and most important stay connected to your and your horse’s soul!